Heist-Rockah Interview deel 1

Chapter 1: Graffiti

‘Die naam ja, ja die komt voort uit de graffiti. Ik ben ook een graffiti-artiest geweest way back. En ja, ik begon met heel veel verschillende namen. Heel veel verschillende tags, gewoon voor de lettercombo’s. Op een gegeven moment schreef ik toen Heisa, because I’m a noisy nigga, haha, en ik vond die lettercombinatie wel mooi. Maar mijn leraar in graffiti, Skeme-Rock, die had iets van ‘flip your name up.’ Dus toen maakte hij er een keer Heistah van. In graffiti heb je zoals je weet additives, dus als ik jouw naam zou schrijven, Colin, dan schrijf ik voor de grap Colin-King of Colin-One of Colin-Rock en dat kun je dan weer verbasteren tot bijvoorbeeld Colin-Rockah….
 

En zie, zo ontstaat dus ook een naam als Heist-Rockah. Later is dat dan weer uitgemond in De Heersende Entiteit en dergelijke. Met graffiti doe ik nu overigens weinig meer, ik ben al zeven à acht jaar niet meer actief in die scene, but I still got it. Ik was van plan om binnenkort weer met één van m’n oude crewmates, Dopie, een muurtje te gaan pakken. Dat is trouwens een geniale gast, check die dude op tomsart.nl. Voor de rest doe ik nu niks meer met graffiti, ik ben te oud geworden om te gaan rennen voor de politie snap je. ’

Chapter 2: The Love For Hip Hop

‘Basically, muziek is altijd in mijn familie geweest. Mijn vader is altijd een muzikant geweest, dus ben ik gewoon letterlijk geboren met muziek. Vervolgens, toen ik een jaar of negen was, hoorde ik mijn eerste Surinaamse rap van niemand minder dan MC Sranang. Dat had dusdanige impact op mij dat ik zoiets had van ‘Damn, zoiets moet ik ook doen’. Ik had toen ook wat boys on the block hier in de North Side, die spitten toendertijd ook, en toen heb ik ook gewoon op een gegeven moment mijn eerste rhyme geschreven. Ik was ook heel goed met taal. Vanaf kleins spreek ik al Engels, voordat ik één jaar was sprak ik al m’n eerste zin. Vanaf m’n tweede jaar sprak ik Engels en met m’n derde kon ik het al lezen. Ik heb een taalknobbel, dus die drive om met taal bezig te zijn was er gewoon altijd al.’

Chapter 3: English vs. Dutch

‘Engels rappen heeft mijn voorkeur. Dat heeft te maken met het feit dat ik ten eerste Engelstalig ben begonnen. Ik spreek beide talen vloeiend, maar toch kan ik me makkelijker uiten in het Engels. Daarbij is de woordkeuze in het Engels vier, vijf keer groter dan in het Nederlands. En niet te vergeten, alles wat ik doe is in het Engels gemakkelijk ten gehore te brengen voor de gehele wereld. Ik heb zoiets van: ‘Ik kan wel gaan lopen kloten met een stel toddlers op het gras van de buurvrouw terwijl ik de Amsterdam Arena als m’n speeltuin heb, ofwel the world is my playground.’
 

Dat is dus ook de visie waarmee ik mijn muziek benader. Ik kan hier wel gaan lopen hannesen maar dat levert niets op. En dan heb ik het nog niet eens over geld, gewoon het grotere geheel. Ik doe dit niet voor het geld, ik doe dit niet voor mijn egostreling. De reden dat ik muziek maak en dat ik ermee doorga is omdat ik het doe for the people. I need the people to hear me because the people need somebody to talk to them. That’s what it is.’

Chapter 4: A Career

‘Ik ben van de tijd dat er hier een leegte was. Ik bedoel, de old skool legends als Extince en Brainpower maakten destijds furore en toen zij stopten was er een gat. Cane was met andere dingen bezig, Funky Fresh was met andere dingen bezig en toen kwamen wij. Destijds hadden we een collectief, de Damsko Connectie, dat was een collectief van tegen de dertig man en vrouw aan, dat was niet mals. Met dat collectief hebben we een hele hoop joints gemaakt en een hele hoop shows gedaan. Maar die shit kwam niet van de grond. Want ja, zoveel mensen hou je gewoonweg niet in het gareel. Iedereen kijkt een andere kant op, dus dat valt een keer uit elkaar.
 

Vervolgens heb ik twee pogingen gedaan om crews te vormen. De eerste was FTG (From The Gutter), wat bestond uit mijn persoon, m’n neef Undertaker en RBdjan (THC). Daar hebben we toen een aantal dingen mee gedaan, maar helaas liep dat ook spaak vanwege verschillende belangen. Vervolgens had ik Damsko’s Finest, met Exo-Z en D-Nial, een heel andere formatie, een heel andere insteek en een heel andere uitvoering. Ik bedoel, met FTG was het echt de straat, gangstashit, maar met Damsko’s Finest was het gewoon meer lol hebben en ‘be on some boombap’. En dat is dan ook wat we deden. Maar goed, toen het met Damsko’s Finest ook niet echt liep dacht ik bij mezelf: ‘Laten we lekker allemaal onze eigen gang gaan en onszelf ontwikkelen zodat we, als we weer bij elkaar komen, individueel sterk staan en dus ook samen sterk.’  Ik ben toen dus op de solo-toer gegaan en heb ontzettend veel materiaal gemaakt voor m’n Nederlandstalige album.
 

Dat album wordt ondertussen al zes à zeven jaar verwacht, kun je nagaan….. Maar ja, gezeik met management, gezeik met producers, gezeik met studio’s, gezeik met computers die om de haverklap crashten….. In dat hele proces ben ik ontzettend veel materiaal verloren. Vervolgens, het was toen 2006, heb ik op aanvraag van Papa Bear, die had toen een hitje met ‘Cherish The Love’, wat dingen gedaan. Via de financer kwam ik in Duitsland terecht. Die man daar bluft me helemaal af en wil dat ik ook Engelse dingen ga doen, want ik was immers nog steeds bezig met dat Nederlandstalige album. Hij zegt tegen me: ‘Fak die Nederlandse shit, ik ga je groot maken in de Verenigde Staten.’ Ze hadden een situatie lopen met een meidengroep en ze zouden me daar wel tussen kunnen schuiven.
 

Ik vond het op zich oké, maar ik had een groot probleem; ik was blut en bijna dakloos. Maar ja, hij vond dat het mijn probleem was en gaf me veertien dagen om vijftien tracks te maken. Als ik dat zou doen en zou presteren, dan was ik in. Ik ben toen dus als een gek aan de slag gegaan met m’n producers en heb in tien dagen twaalf tracks gemaakt. Ik heb ze toen een demo gestuurd met tien tracks en vervolgens nooit meer iets gehoord. Fucked up dus.
 

Vervolgens, toen ik m’n dingetjes weer bij elkaar had, heb ik weer een poging gewaagd, nu met Brace. We  hebben ‘Pomp Je Booty’ gedaan, dat was in 2007. Dat moest echt gaan klappen, maar dat is niet gebeurd vanwege een boycot van TMF. The Box was toen namelijk net afgesloten, dus TMF had vrij spel om tracks te blokken. Het ding was gewoon, and this is some real talk, they couldn’t stand the sight at that moment of young, entrepreneurial powerful niggaz. Want wij waren de shit toen.
 

Je weet het namelijk zelf, in dat Box-tijdperk, je hoefde maar een clipje te schieten met je handycam, je vertelde je hood dat je op The Box was en je was een hoodstar by night. Nog dezelfde dag was je een business. Maar helaas, ze hebben die kraan dichtgedraaid, willens en wetens. Die major labels dachten in het Box-tijdperk natuurlijk ook: ‘What the….. niemand klopt bij ons aan, iedereen doet z’n eigen ding, iedereen gaat naar de KvK voor Records dit, Records dat.’ Maar nu dachten ze: ‘Fak jullie niggaz, dicht die kraan, en nu maar kijken wat jullie gaan doen’. Erg jammer dus voor dat ding met Brace, en verder hebben we vanwege persoonlijke verschillen ook niks meer samen gedaan.
 

In het kort gezegd, ik had erg veel pech in die tijd. Geen antwoord op m’n Engelstalige shit, m’n Nederlandstalige shit voor het grootste deel verloren, ofwel allemaal fucked up. Ik heb toen de knop helemaal omgezet en ben gewoon als een gek aan het werk gegaan en begin 2008 dacht ik: ‘weet je, ik zit op materiaal’. Ik ga het hier en daar bijschaven en dan gewoon launchen. Ik ben toen dus begonnen aan een nieuw album, ik had nieuwe inzichten, veel kennis opgedaan en in die mindset ben ik aan nieuw internationaal perspectief begonnen.
 

Dat materiaal ligt nu op de plank naast het Engelstalige materiaal uit 2006. Vervelende is alleen: financers, financers…Ik bedoel, ik heb geen sponsors, want ik doe alles zelf. Maar goed, in ieder geval heb ik nu eindelijk materiaal om mee te shoppen. Ik ben ermee in Duitsland geweest, ik heb wat steken laten vallen in Londen en de volgende stap is New York. Het is dus even afwachten wat er mee gebeurt. In ieder geval ga ik er nu wel zelf veel meer achteraan dan toendertijd in 2006.’
 

 


En met dit carriere overzicht van Heist-Rockah zijn we aan het einde gekomen van het eerste deel van dit interview. Het beste hebben we echter voor het laatst bewaard. In het spraakmakende tweede deel van dit interview vertelt hij hoe hij aan de wieg staat van de JvT monsterhit ‘Watskeburt,’ hoe hij is opgelicht door de Partysquad in de tijd van het nummer ‘Wat wil je doen’ en wat de toekomst voor hem in petto heeft. Die laatste 3 chapters lees je volgende week, hier op House of Hiphop!




Volg ons op Twitter en blijft op de hoogte!