COLUMN: Sluwe Voszz cd tip: Nine – Cloud 9

Door
Laatste Update: mei 12, 2010
Nine

COLUMN: Sluwe Voszz cd tip: Nine – Cloud 9
Door: Sluwe Voszz
Fotografie: HOHH 12-05-2010

 

Aan: Houseofhiphop.nl
Van: Sluwe Voszz
Onderwerp: Nine – Cloud 9
Ok. Fuck it. Tijd voor echte Hip-Hop. Tijd voor hard klappende drums met eenvoudige loops. Tijd voor rauwe rasperige flows. Tijd voor die echte jaren 90 shit. New York. Boogie Down Bronx. Nine. Cloud 9.
Als je beweert liefhebber te zijn, hoort dit album gewoon in je collectie. Niet omdat het wereldschokkend is, niet omdat het een mijlpaal in de Hip-Hop geschiedenis is en ook niet omdat het zwaar onderschat is. Gewoon omdat het een fuckin’ dope album is. Ach misschien ook omdat het onderschat is, maar dat zeg ik alleen omdat ik het album waardeer.

 

 

Nine is een mc uit The Bronx die zijn break kreeg dankzij the good old Funkmaster Flex. Hij bracht in 1995 het album Nine Livez uit op Profile Records, maar voor mij was zijn tweede album het hoogtepunt. Cloud 9 dus uit 1996. En je laat je absoluut niet misleiden door de romantische associaties die je bij de albumtitel zou kunnen hebben. Dit album is raw as fuck!
Cloud 9 is voor mij altijd een inspiratiebron geweest. De raps zijn in ya face, de beats klappen gewoon hard en de samples zijn gewoon samples. Je weet wel, loopjes die loopen. Een heleboel keer achter elkaar tot het refrein. Daar is de loop net iets anders. Hip-Hop zoals Hip-Hop klinkt.
Producer Rob Lewis heeft in ieder geval het perfecte decor gecreëerd voor Nine’s stem en zijn verhalen.
Het album begint met een lange fade-in van 30 seconden. Een langzame slepende beat stuwt zich door je headphones. De hel breekt direct los: No need to introduce who I am and what I came for.. en dat zijn nog niet eens de woorden van Nine zelf, maar van de featuring King Just. Na zijn 16 bars spit Nine met zijn karakteristieke rauwe diepe stem: I’m on the roof like the fiddler, bustin shots / Bringin pain like a wisdom tooth / Murder devils and hide they bodies like the truth
Het klinkt allemaal puur en echt. Real.
De eerste track is voorbij voor je het doorhebt. De vrij langzame opener gaat over in een vrij standaard boombap beat die begint met een intro die bestaat uit 4 maten waarin je de sample hoort, voor de drums en de raps erbij komen. Nine spit: Born alone die alone / guess whos on the microphone / project nigga / Deep voice put your boots on / Come take a walk down the alley with the gat / Enter my cypher where everythings black / The rap makes me act / the beast I attack / From every angle / I bring pain sharp as the blade / On excalibur / quiet as a silencer / I challenge ya.
Het refrein zegt: Every man 4 himself. Deze straatmentaliteit komt vaker terug in de topics op het album. Tracks als We play 4 keeps, Tha Product, Uncivilized, Lyin’ King, Richman Poorman, Make or Take, 4 Chicken Wings and Rice beschrijven de manier waarop Nine overleeft in het harde New York. Zo opent Nine We play 4 keeps met de woorden: Now the streets I run is the streets I’m from and the streets you run is the streets you from and this is for the borough.
Vervolgens klapt er een kale beat met af en toe een blazer en een strijker in en rapt hij: I roam in the jungle and rumble / with thugs and hoods that rob for goods / Weed smokers and murderers and relations / My daily operation caucasions hit me wit persuasions / Be all you can be, fuck that / Be on the block, sell rocks, stay strapped / Ready to cock back and blast for my respect / Never neglect and watch out for my Tech.
Duidelijke taal die zich ook uit in lines als: Only the good die young, so I’m bad as fuck of: I seen a lot of pain with these two eyes of mine / That’s why I write the rhymes that borderline on crime.
Het album bevat een aantal gastartiesten zoals de eerdergenoemde King Just, maar ook Bounty Killer, Smoothe Da Hustla en Father Shaheed van de Poor Righteous Teachers dragen hun steentje bij. Toch is het vooral Nine die schittert: My mentality is somewhere between Armageddon and Apocalypse / No matter how hot it gets / You cant trap me / Fuck Giuliani and Potacki / The death penalty don’t scare me / I went from homeless junkie to a drunken-monkey-makin-money-gettin-funky.
Ik vind dit dope. Ik geniet hiervan. Dit is zo’n album waarbij je continue je head bopt en de punchlines meerapt. Veel klassieke samples, harde snares, diepe kicks op tracks als Uncivilized en Tha Product. Dope lyrics op tracks als Lyin’ King, Jon Doe en Richman Poorman. Strakke flows op vrijwel alle tracks. Het album is gewoon strak, hard en real. En dat noemen we echte Hip-Hop. En dat supporten we bij House Of Hip Hop.