Sluwe Voszz’ top 11 van 2011
Een jaarlijstje. Ik maak hem ieder jaar. Ik houd daarvan. Ik ben ook altijd benieuwd naar jaarlijstjes van anderen en raadpleeg er richting het einde van december standaard meer dan genoeg. Dit jaar spreek ik als dj van HOHH Radio en als vj van HOHH TV. Het zou dus zomaar kunnen dat mijn mening dan relevant is. En al is hij dat niet, maakt het niet uit. Ik houd van jaarlijstjes, dus hierbij en namens HOHH mijn top 11 van 2011 aangevuld met enkele eervolle vermeldingen. – Sluwe Voszz (2011)
Eervolle vermeldingen
In volgorde van dopeheid trap ik mijn jaarlijstje af met 11 eervolle vermeldingen:
Evidence – Cats & Dogs/Cunninlynguists – Oneirology/Random Axe – Random Axe/Raekwon – Shoalin vs Wu-Tang/M.O.P. – Sparta/Zo Moeilijk – Nieuwe moves/No Turning Back – Take Control/Common – The Dreamer, The Believer/Atmosphere – The Family Sign/Jamey Jasta – Jasta/Saigon – The Greatest Story Never Told.
11. Jedi Mind Tricks – Violence Begets Violence
Niet het beste werk van mijn favoriete groep uit Philadelphia, maar alsnog dope. Het eerste album zonder vaste producer Stoupe mist ook direct de hand van de vaste producer Stoupe. Muzikaal gezien is het album minder coherent dan eerdere albums van Jedi Mind Tricks. Daarnaast produceren de mc’s Vinnie Paz & Jus Allah niet op iedere track hun beste verses ooit geschreven.
Maar als fan valt er nog genoeg te genieten. De track “Design in Malice” is misschien wel de dopeste track van het jaar dankzij de fantastische beat van Mr. Green. Ook tracks als “The Sacrilege of Fatal Arms” of “Street Lights” zijn ware Jedi Mind bangers. Vinnie Paz komt hard op “When Crows Descend upon You” en ook Jus Allah spit een killer verse op “Burning The Mirror”. Genoeg te genieten voor hardcore Hip-Hop fans op Violence Begets Violence. Niet het beste werk, maar wel dope.
10. Pharoahe Monch – W.A.R. (We Are Renegades)
Dit is Pharoahe’s derde solo album na Internal Affairs uit 1999 en Desire uit 2007. Pharoahe neemt graag de tijd voor zijn albums en zorgt er daarmee altijd voor dat je kwaliteit kunt verwachten. Ook deze plaat is Kwaliteit. Met een hoofdletter.
Dit is zijn debuut op het label Duck Down dat bekend werd door artiesten als Sean Price & Bootcamp Clik. Toch blijft Pharoahe bij zijn eigen sound en daarom staat het album vol met soulvolle composities, harde beats, fijne zangrefreintjes, dope concepten en veel maatschappijkritische lyrics. En dat alles klinkt gewoon weer heerlijk.
De flow van Pharoahe blijft ongenaakbaar en de manier waarop hij zijn woorden laten dansen op de beats is ook op dit album weer om van te genieten. Het album kent vele emoties.
Pharoahe is kwaad op de titeltrack (waar hij wordt ondersteund door een even kwade Immortal Technique). Hij is realistisch op “Clap” (We went from niggas, to porch monkey’s, to negros, to blacks, back to niggas again, yet niggas is still hungry…). De mc is hoopvol op “Black Hand Side” (met een dope feature van Styles P), vastberaden op “Let My People Go” en een echte echte mc op “Assassins” (met dope bijdragen van Royce da 59 & Jean Grae).
Overall is W.A.R. een dijk van een plaat.
9. Bad Meets Evil – Hell: The Sequel
Een plaat van mc’s voor mc’s, zo klinkt de EP van Bad Meets Evil. Alsof Eminem en Royce da 5’9” op elke track battlen in de booth. En juist dat gegeven maakt deze plaat een parel. Qua flows en lyrics gaan de inwoners van Detroit zwaar over de top. De beats zijn in orde, maar alles draait om de prestaties op de mic. De tracks razen in een enorm tempo voorbij en iedere keer als je een bar hebt verwerkt, zijn er alweer 16 voorbij. Dit zorgt ervoor dat de plaat niet verveeld.
“Above the Law” is de absolute knaller op de plaat, waar Eminem de show steelt met een keiharde verse. Ook “Fast Lane” en “The Reunion” zijn hoogtepunten. Een minpunt? Ja, er is ook een minpunt. De track “Lighters” is qua sound verschrikkelijk, maar ik snap dat Em & Royce ook geld moeten verdienen en vergeef het ze. Met de track “Loud Noises” met hardcore Hip-Hop collectief Slaughterhouse maken ze het in 1 klap goed.
8. Slim The Mobster – War Music
Dr. Dre heeft weer een nieuwe protégé en deze keer heet hij Slim The Mobster. Deze rapper komt uit South Central, Los Angeles en zo klinkt hij ook. Sinds hij getekend is op Aftermath wordt er reikhalzend uitgekeken naar materiaal van hem. Na enkele losse tracks, was het dit jaar tijd voor een album. Een street album wel te verstaan, gewoon gratis via het internet.
En die plaat is dope. Slim The Mobster heeft een rauwe stem die je meeneemt naar zijn leven op de straten van LA. Op beats van producers als Dr. Dre, Sha Money XL en Boi-1da kan dit bijna niet misgaan, maar het lukt Slim zelfs om er meer dan een plaat met goede beats van te maken. Hij heeft de kwaliteiten songs te maken, songs die je pakken, songs waarin je kunt verdrinken. Niet alleen maar 16 bars, refreintje, 16 bars. Volledige songs met kop en staart.
Soulvolle producties domineren de plaat en daar houd ik van. Dus ik doe mijn headphones op, gooi het volume open en bop mijn head op tracks als “The Martyr” (met Prodigy), “Falling Star” & “Back Against The Wall” (met Dr. Dre).
7. Hassaan Mackey & Apollo Brown – Daily Bread
Apollo Brown is de man en de enige reden dat dit album in mijn top 11 staat. De producer uit Detroit dropte vorig jaar samen met zijn groep The Left het ontzettend dope “Gas Mask” en dit jaar is hij terug met mc Hassaan Mackey om liefhebbers opnieuw te verbazen met zijn beats.
Warme soulvolle beats die klappen met de drums van een oude Wu-Tang plaat. Heerlijk. Vaak begint een nummer ook nog met een korte intro van het origineel, voordat de beat erin klapt met samples van het nummer dat je net hoorde. Daar moet je balls voor hebben. Apollo Brown komt er mee weg, omdat de beats zo dope zijn dat je hoofd als vanzelf op en neer gaat.
Hassaan Mackey kan eigenlijk niets verkeerds doen, want met zo’n muzikaal landschap moet je wel een heel grote loser zijn als je daar niet een paar dope bars op kunt leggen. Toch is dat te weinig credit voor Hassaan. Zijn flow is lekker en zijn lyrics interessant.
Maar eerlijk is eerlijk, alle credits gaan naar Apollo Brown.
6. The Roots – Undun
Wow. Dat is wat ik dacht, toen ik Undun van begin tot eind luisterde. Kippenvel kreeg ik ervan. Muzikaal weet The Roots zichzelf weer een beetje opnieuw uit te vinden, maar wel op zo’n manier dat je weet dat het een The Roots plaat is. En tekstueel is het echt genieten geblazen. Rapper Black Thought is altijd dope, maar deze keer weet ook hij er nog een schepje bovenop te gooien.
Undun is een concept album. Een verhaal over een gewoon straatschoffie die te vroeg sterft. Gedurende het album zie je de film van zijn leven, vertaald door The Roots. Het album voelt als een organisch geheel dat je ook helemaal moet luisteren. Er is niet een track beter dan een andere track. Alles past in het verhaal dat verteld wordt op zowel uptempo als laidback tracks, waardoor je echt het gevoel hebt een kijkje in het leven te krijgen. Als een film.
Mischien wel de beste plaat van The Roots ooit.
5. Metallica – Beyond Magnetic
Met Beyond Magnetic neemt Metallica revanche voor het fiasco dat Lulu heet. Lulu is een collabo album van Lou Reed en Metallica dat dit jaar uitkwam en niet om aan te horen is. Dat vind ik en dat vinden veel andere Metallica fans ook. In een recensie van NRC Handelsblad werd de cd zelfs de slechtste rock cd allertijden genoemd. Niets voor Metallica en dat lijken de heren zelf ook te vinden.
Dit jaar bestaat de band 30 jaar en is er reden voor feest, maar met Lulu als laatste wapenfeit kent dat feest toch een klein smetje. Daarom is er nu, speciaal voor de fans, voor het eerst in 30 jaar een EP uitgebracht met leftovers van een eerdere plaat; Death Magnetic.
Beyond Magnetic bevat 4 tracks die qua lengte bijna allemaal over de 7 minuten heengaan. De muziek ligt in het verlengde van de songs op Death Magnetic qua structuur, sound en intensiteit. En daar is niets mis mee. Sterker nog; dat is fuckin’ dope!
De EP opent met het minste nummer “Hate Train”, maar barst volledig los met “Just a Bullet Away”, een track met stuwende riffs en een soort Master Of Puppets interlude in het midden. “Hell & Back” is de korste track en lijkt het meest op materiaal van The Black Album. De EP eindigt met “Rebel Of Babylon”, de langste track van de vier, waarin snelle riffs elkaar in hoog tempo afwisselen.
Beyond Magnetic had misschien nog iets beter afgemixt kunnen worden en misschien kan James Hetfield in het vervolg weer iets lager gaan zingen, maar alsnog is dit nieuwe Metallica materiaal een zeer geslaagde revanche op Lulu.
4. Apathy – Honkey Kong
Dit vind ik gewoon dope. Op de eerste plaats omdat ik Apathy ken en zijn passie, work ethics en skill respecteer. En op de tweede plaats omdat Apathy een verdomd goed album heeft gemaakt.
Honkey Kong bevat beats van onder andere DJ Premier, DJ Muggs, Da Beatminerz, Statik Selektah, Evidence en Apathy zelf. Dat is een all-star line-up. Daarnaast bevat Honkey Kong bijdrages van onder andere Celph Titled, Vinnie Paz, Esoteric, Slaine, Ill Bill, Action Bronson en Xzibit die een gruwelijke verse kickt op “The Recipe”.
En ondanks al die dope beats en dope gastartiesten wordt Apathy nergens ondergesneeuwd. Hij brengt zijn A-game en wisselt brag & boast werk af met conceptueel sterke tracks als “The Villain”, “Check to Check” of “1:52 AM”. Maar ook zijn brag & boast tracks bevatten steeds een rode draad zoals het gebruik van afkortingen in “The Recipe”.
Apathy brengt Eastcoast boombap Hip-Hop zoals ik het graag hoor, met lines als: I never knew how to be responsible with my dough / I radiate being broke, you almost see me glow. En dat voel ik.
3. The Doppelgangaz – Lone Sharks
Mijn persoonlijke ontdekking van 2011 is de groep The Doppelgangaz uit New York. Voor een radio dj is het belangrijk een ontdekking op je naam te hebben staan, dus deze claim ik. Ik kan het ook claimen, want House Of Hip Hop Radio (& TV) was de eerste die The Doppelgangaz draaide en tot nu toe ook de enige. In Nederland dan natuurlijk.
The Doppelgangaz is een duo bestaande uit EP & Matter Ov Fact. De mannen zijn verantwoordelijk voor zowel de beats als de raps op het album en weten een unieke sound te creëren die heel veel elementen bevat van rapmuziek die je al veel vaker gehoord hebt. Dat is een contradictie. En zo voelt het ook wel. Aan de ene kant is Lone Sharks een Hip-Hop plaat, zoals er al zoveel gemaakt zijn, maar aan de andere kant is het een unieke plaat.
Met heerlijke laidback beats, scherpe raps en een eigen woordenboek aan slang woorden weten de rappers van The Doppelgangaz een mystiek sfeertje te creëren die blijft hangen. En die je iedere dag weer wilt checken. Met je hoodie op, achter in de bus. Of in de auto over de woofers. Deze plaat rockt.
Ik kijk ernaar uit ze te ontmoeten als ze in 2012 voor een House Of Hip Hop Basement Party naar Amsterdam komen.
2. Machine Head – Unto The Locust
Heavy Metal. Jawel. Gewoon op nummer 2 in mijn top 11. Van jongs af aan ben ik altijd al een Metal fan geweest, maar de afgelopen tijd checkte ik in het genre alleen nog Metallica en af en toe wat oude platen van een Slayer, een Dio of een Iron Maiden. Maar deze plaat bracht daar verandering in, want dit is een dijk van een Metal plaat.
De plaat is agressief, hard, beukend en rauw, maar ook melodieus, emotioneel, melancholisch en op bepaalde momenten ingetogen. Unto The Locust is hoe een Heavy Metal plaat moet klinken. Zanger/gitarist Rob Flynn switcht in zijn vocals van grunt, naar schreeuwerig, naar mooie cleane harmonieën, waardoor de plaat continue blijft boeien.
Maar het echte vuurwerk zit hem in de vele verschillende riffs en de pompende ritmesectie. De band is on fire en vertaalt dat naar nummers met een schitterende opbouw, fraaie (dubbele) gitaarsolo’s en emotionele, agressieve songs die te vergelijken zijn met het beste werk van Metallica.
1. Ill Bill & Vinnie Paz – Heavy Metal Kings
Ik had eigenlijk niet verwacht dat Heavy Metal Kings mijn favoriete plaat van 2011 zou worden. Toen het album uitkwam, had ik er torenhoge verwachtingen van. Hierdoor was ik in eerste instantie een klein beetje teleurgesteld in de plaat. Gedurende het jaar ben ik de plaat echter steeds doper gaan vinden en hem steeds vaker gaan luisteren.
Het is met afstand de meest beluisterde plaat op mijn iphone en daar kun je ook nog afspeelbeurten in mijn cd-speler bij optellen. Alleen op mijn iPhone heb ik deze plaat in ieder geval al rond de 1600 keer geluisterd. En dat is volgens mij vrij vaak.
Ik kan er niets aan doen. Ik vind de agressieve lines van Vinnie & Bill gewoon dope. Ik digg gewoon die keiharde beukbeats.
Eerder dit jaar schreef ik al een cd-tip over deze plaat en alles dat daarin staat, klopt nog. Check de cd-tip hier.
Op naar 2012…