YUKKIE B Interview
DE BEGINDAGEN
“Dan moet ik echt teruggaan naar de tijd toen hiphop nog niet bestond. Ik ben uit ’69 dus ik heb het geboren zien worden. Er was geen hiphop en de allereerste walkman was net uit van Sony; zo’n grote stalen bak met van die grote drukknoppen, kostte ook iets van 800 gulden ofzo, belachelijke prijs was dat. Maar ik had m gekregen van mijn vader dus ik was dolblij. Maar goed, er was geen hiphop, dus wat deed je dan; je ging dan cassettebandjes lenen van vrienden enzo waar platen op stonden van Funky Town of Cameo, en dat bleef ik gewoon achter elkaar afspelen, gewoon echt achter elkaar afspelen, gewoon, omdat het heel funky was. En op het Waterlooplein had je dan een halfpipe en ‘s avonds kwamen daar dan skateboarders, die kwamen daar allemaal om hun truukjes te laten zien enzo. En dan zag je allemaal gasten, die er een beetje anders uit zagen met fisherman hats enzo en iedereen had een walkman en iedereen had een koptelefoon en mensen keken gewoon naar hoe gasten aan het skaten waren. Zo is het een beetje begonnen.”
“En toen, ja toen kwamen de eerste rapliedjes uit Amerika overwaaien; Sugar Hill Gang enzo, je kent het wel. En ik weet me nog goed te herinneren dat je toen heel veel radiopiraten had zoals Future Line, Disco Action en Satellite Empire en via die radiopiraten hoorde je dan altijd de nieuwste liedjes en toen was er een nummer van Whodini, “5 Minutes Of Funk” en ik had die track echt helemaal uit mijn hoofd geleerd, ik vond ‘m zo geweldig. Maar ook de manier waarop je zo’n nummer uit je hoofd leerde; je had een cassetterecorder, dan hoorde je één zin, dan zette je ‘m even op stop en dan snel opschrijven en dan de volgende zin en weer stop en opschrijven…. nou uiteindelijk was je dan tien uur bezig ofzo en dan had ik het hele liedje op papier. Maar ja ik was ongeveer 15 jaar toen dus m’n Engels was niet zo goed, dus ik schreef gewoon wat ik hoorde en de helft klopte dan niet. Maar het was wel de allereerste rapsong die ik uit mijn hoofd had geleerd. Nou, en toen ik dat dan had gedaan ging ik de straat op, naar vriendjes toe en ging je rappen met dat weinige Engels dat je kende. En dan was er een andere jongen bij, m’n buurjongen en die kon dan weer goed beatboxen en hij deed dan de beat.”
“Verder weet ik ook nog dat je elke zaterdagmiddag van twee tot drie op MTV een wekelijkse show had, Gloria’s Non Stop Dance Hour en dat werd gepresenteerd door een knappe dame, genaamd Gloria. Zij liet in één uur tijd dan clips zien van bijvoorbeeld de Sugarhill Gang, en dat was zo ongeveer allemaal in 1984, 1985 en 1986, dat was dus allemaal nog voor Yo! MTV Raps. En ja, dat was het dan, dat had je dan.”
“En ja dat was zo grappig, want dan ging je dus op koopavonden wel ‘s naar de stad en dan ging je echt op zoek naar mensen die een beetje hetzelfde gekleed waren als jij, met een pet op of zoiets, iets waardoor je dacht ‘hé dat is hiphop’ en dan ging je contact zoeken met die gasten. En vervolgens ging je dan bij dat groepje staan en dan hoorde je ergens bij weet je. Want wij waren dan anders dan de rest, wij waren hiphop.”
“Nou en toen begonnen de films te komen uit Amerika, “Beat Street” en “Breakdance”. Ja en toen was er weer een heel ander fenomeen want iedereen begon toen te breakdancen. Dan liepen we ook op koopavonden met een stuk zeil op onze schouders en dan gingen we in die passage van de C&A breakdancen voor een paar stuivers en een paar dubbeltjes.”
“En dit is echt de geboorte van hiphop, hoe ik het heb ervaren. En voor mij was er geen andere keus, want wij identificeerden ons met hiphop, wij herkenden ons daarin en ja dan ga je autmatisch mee in die flow. Zo is het voor mij allemaal ontstaan.”
ZELF RAPPEN
“Nou, er was een buurthuis bij mij in de buurt en rapwedstrijden en rapbattles enzo vonden daar plaats. De jeugd hield zich daar mee bezig en buurthuizen gaan daar op inspelen natuurlijk. En ja toen werd een rapwedstrijd georganiseerd in buurthuis Jaco. En ik wilde wel meedoen en die eerste prijs pakken. Maar tegelijkertijd was die rapwedstrijd ook een graffitiwedstrijd. We kregen dan een budget van het buurthuis om spuitbussen te kopen en die spuitbussen hadden we ergens gestashed bij het buurthuis zodat we later die pierce konden maken. Maar toen we daar later terugkwamen om dat dus te doen was die doos leeg, al die spuitbussen eruit… En ja wie hadden dat gedaan, die jongens van de Oetgensstraat, dus ja wij daarheen en verhaal halen. Dus we komen daar en dan staat daar zo’n mannetje te beweren dat het hun spuitbussen zijn. Ik mocht dat mannetje al meteen niet maar goed, na een hoop gedoe kregen we die spuitbussen terug. Dus wij eerst die pierce gemaakt en dan had je de avond erop die rapwedstrijd.”
“Maar goed, bij die rapwedstrijd kwam mijn dj niet opdagen, die een beetje zou spinnen voor me. En die jongen, die onze spuitbussen had meegenomen met zijn click, was daar ook en was dj, en toevalligerwijze was zijn rapper niet op komen dagen. Vervolgens moest iedereen zich inschrijven en ik stond maar op mijn dj te wachten en hij op zijn rapper. Dus daar was een probleem. Dus op een gegeven moment zeg ik zo van: ‘Weet je, laat dat hele spuitbusgebeuren, we gaan dit samen doen.’ En hij vond dat oké en hij spinde de instrumentale versie van Marvin Gaye’s ‘T Plays It Cool’ en ik deed daar mn rap op die ik zelf had geschreven. En we hebben toen de eerste prijs gewonnen. Dus toen dat lukte hadden we zoiets van ‘we worden een groepje’ en tot nu aan toe zijn we altijd samen gebleven haha. En die jongen was dus Sergio (DJ Clockwize, red.) en ons groepje heette Extraordinary. Naast Sergio en mezelf zaten daar nog twee andere jongens bij. Daarna werden we de Soul Radicals, want iemand ging weg en er kwam weer een ander bij, dus ja weer nieuwe naam bedenken.”
“Maar goed, op dat moment had je de Akhnaton en daar was ik elke zaterdag te vinden. Daar ging je toen heel graag daarnaar toe om op dat podium te staan, want je wist, alle grote namen komen overal vandaan naar de Akhnaton om daar te rappen en te representen. Akhnaton was toen echt de nr. 1 spot van hiphop en dat kwam door een Engelsman, Norvill Small, en hij zat eigenlijk achter dat hele hiphopgebeuren in Akhnaton. En daar kwamen ze echt met hele bussen uit het land naar toe. En het ging er uiteindelijk gewoon om dat je even het podium op kon staan, je ding kon doen en later door de zaal struinen op zoek naar een date, haha, want je was dan de man natuurlijk he hahaha. Dat was gewoon zo’n prachtige tijd, zo puur, hiphop stond echt nog in de kinderschoenen, je deed alles gewoon for the love of it. Hiphop is wat dat betreft echt geboren in de Akhnaton. Tuurlijk zullen andere steden ook wel hun plekje hebben gehad, maar de Akhnaton was toch echt dé spot.”
“En ja, daarna kwam een beetje die ommezwaai van een beetje rappen op instrumentals of beatboxen naar echt zelf beats creeëren. Mensen hadden dan een Beat Creator, zoals je dat toen nog noemde, iedere rapgroep had er eentje en iedere groep had een drumcomputertje, een Boss of een Dr. Rhythm ofzo. Wij hadden de Roland TR-808 en ja daar begon je dan je eigen beats mee te maken. Later kwam pas dat hele sample-tijdperk van James Brown-samples enzo. Maar op deze manier is het echte rappen eigenlijk ontstaan voor mij.”
HET EERSTE PLATENCONTRACT
“Ja, toen kwamen we dus aan in de jaren ’90. Tot aan ’95, ’96 heb ik op vele podia in Amsterdam waar hiphopfeesten werden gehouden gestaan en opgetreden, en voornamelijk dan Melkweg en Paradiso, maar wel underground, want ik had nog niks uitgebracht. Maar in de undergroundscene was ik wel vrij bekend. Kees de Koning had toen ook een radioshow bij de VPRO, The War Journal, dat was in 1991 geloof ik, en ik had toen net m’n eerste disstrack gemaakt, de Shitlist. Maar King Bee en Tony Scott die ik disste in die track hadden me helemaal niks misdaan hahaha. King Bee is zelfs gewoon een vriend van me hahaha. Zij hebben me ook nooit teruggedist. Aan de ene kant vond ik het ook wel klote dat ik Guan (King Bee, red.) op die lijst had gezet, want hij is dus gewoon een vriend van me en dat had ik misschien niet moeten doen maar toen had ik zoiets van ‘ja, misschien ben je wel wereldkampioen met dj-en, mixen, scratchen, dmc worldchamp, mad respect for that!’, maar wat ie deed met King Bee, dat vond ik gewoon een slap aftreksel van mijn helden Ultra (Kool Keith en Tim Dog, red.) dus dat was een beetje de achterliggende gedachte dat ik hem op die lijst had gezet. En ja, de Shitlist werd suf gedraaid op The War Journal. Er stonden maar drie mensen op die Shitlist, die derde was volgens mij Damn ofzo uit Eindhoven, maar ik weet ‘t echt niet meer. Maar op die manier begon het wel echt wat te worden. Kees de Koning kende ik dan ook goed door dat hele gebeuren.”
“Vervolgens kwam ‘Wat Nou?!?’. Ik had tot dan toe altijd in het Engels gerapt, want ik vond raps in het Nederlands gewoon niet klinken. Osdorp Posse was voor mij op dat moment het enigste voorbeeld en hun manier van flowen was niet mijn ding. Dus ik hield het eerst nog bij het Engels, maar ja, wie ben ik nou om in het Engels een carrière te maken? Ik bedoel, we komen hier uit Nederland en zorg er nou eerst maar voor dat je buurvrouw je verstaat. Dus was Engels rappen geen goed gameplan. Ik ben uiteindelijk overstag gegaan toen ik Extince hoorde met ‘Spraakwater’. Toen dacht ik ‘wow, het kan dus wél in het Nederlands’. Die flow zat van hem zat gewoon lekker op de beat en wat dat betreft is Peter (Extince, red.) toen mijn grote inspirator geweest voor wat betreft rappen in het Nederlands.”
“Nadat ik ‘Spraakwater’ had gehoord pakte ik pen en papier en toen heb ik ‘Wat Nou?!?’ in iets van twintig minuten geschreven, ik heb gewoon maar in het Nederlands geschreven wat er in m’n hoofd opkwam en toen dat klaar was had ik er alleen nog geen titel voor. Het nummer ging en gaat verder echt nergens over, want veel rapliederen met inhoud had je toentertijd ook niet echt, het was gewoon een introductie van mezelf. Maar goed oké, ik zat toen met Sergio die het fantastisch vond en we hadden het erover hoe we dat nummer dan gingen noemen. En ik zei hem dat ik het echt niet wist. We hadden namelijk ook het refrein nog niet, alleen die drie coupletten. En ik weet nog dat hij toen iets zei, ik weet niet meer wat, maar we kregen een discussie en toen zei ik op een gegeven moment ‘Ach wat nou man!’ en toen zei hij ‘JA, zo gaan hem noemen, Wat Nou!’. En zo is het nummer eigenlijk geboren. Van daar uit heb ik toen nog een tweede track geschreven, ‘De Bom’, de B-kant van ‘Wat Nou?!?’, en vanaf toen ging ik alleen nog maar Nederlands schrijven. Met die singles ben ik toen bij sommige radioshows langsgeweest waar je dan een stukje deed van die nummers en zo kwam het bij Kees ook ten gehore dat ik Nederlands rapte. Toen zijn we pas echt serieus met elkaar gaan praten.”
“Hij had inmiddels al TopNotch opgericht en Extince was daar al groot geworden en Skate The Great geloof ik en toen had hij mij dus ook benaderd. Ik hoefde niet lang na te denken om een contract te tekenen, maar het moest wel een goeie deal zijn. Maar dat wilde hij ook. Het onderhandelen ging daardoor niet echt van een leien dakje en we hebben toen maar liefst nog 8 maanden onderhandeld, maar dat was uiteindelijk wel m’n eerste betaalde contract, in 1997. Ik heb toen een contract getekend voor een single, een tweede single en een album. En toen begon het echt.”
DE DOORBRAAK – HET WINNEN VAN DE EERSTE TMF AWARD VOOR HIPHOP
“Het ging toen heel snel. Op basis van ‘Wat Nou?!?’ heb ik toen die TMF Award gewonnen in 1998, maar verder had ik nog geen album niks. Tegenkandidaten waren bij die Award E-Life uit Rotterdam, en die andere was een gast in zijn clip op het strand liep te rappen over een meisje…. Nee het schiet me niet te binnen wie dat was. Maar goed, ik won ‘m dus en ik heb ‘m nog steeds. Helaas is het wel die oude award, die hele lelijke. Nu hebben ze een hele mooie, een hele flashy, maar ja nu stellen die Awards ook niks meer voor, nu kun je je reet ermee afvegen haha. Maar toen, als je een TMF Award had was je toch echt wel de man. En ik was toen ook echt bekend ineens. ‘Wat Nou?!?’ was tot dat moment al heel groot bij The Box, daar heeft het heel veel airplay gekregen, en het nummer was de hitparade van de week. In de Top 100 kwam het geloof ik binnen op nr. 42 ofzo, maar dat weet ik echt niet meer zeker. Uiteindelijk was de hoogste notering ergens in de 30 ofzo (het was uiteindelijk plek 49, red.).”
“Maar goed, Door die award van TMF ging het toen echt als een speer. We stonden echt op alle festivals en over straat kon ik nog wel maar je werd gewoon echt continue aangesproken. En iedereen liep te ‘Wat Nou-en’ als je voorbij liep hahaha. De twee jaren daarop tot 2000 heb ik toen echt aan een album gewerkt. Dat album was medio ’98 eigenlijk al wel klaar zoals ie moest zijn, maar toen gebeurden er allemaal vreemde dingen.”
TOPNOTCH EN VREEMDE DINGEN
“Er gebeurden vreemde dingen dus. Ome Kees zei toen ineens dat we even moesten wachten, even geduld moesten hebben met dat album. Dus wij wachten maar we kwamen maar niet aan bod. En wij dus elke keer maar weer op de deur van TopNotch kloppen van ‘hé Kees, wanneer kunnen we ons album droppen, wanneer kunnen we ons album droppen…’, maar dat gebeurde dus maar niet. In de tussentijd kregen we wel optredens aangeboden dus je blijft wel werken, maar goed, de zalen kregen ondertussen allemaal tracks te horen die ze niet kenden. ‘Wat Nou?!?’ kenden ze natuurlijk wel en dat was dan ook telkens de afsluiter. Maar op een gegeven moment gaat dat eentonig worden. Want we wilden gewoon dat album uitbrengen en promoten. Want je kan wel op die podia blijven rappen maar niemand kende die andere nummers dus dat was een beetje demotiverend. Daarnaast moet je bedenken dat uitbrengen en promoten en optreden niet allemaal tegelijk kon gaan, want we zaten nog precies in de periode dat je een studio nodig had, want niemand had nog Pro Tools thuis zoals nu zodat je je ding gewoon thuis kan gewoon thuis kan doen. We zaten nog net in die overgangsperiode toen dus we moesten echt een studio hebben.”
“Maar de situatie werd steeds vreemder, want als je dan een dag de studio had dan ging je naar TopNotch en dan dacht je dus ‘dit wordt een studiodag, een opnamedag, we gaan vandaag nummers recorden, mooi’, maar dan kwamen we de studio binnen en dan zagen we bijvoorbeeld Postmen ofzo. En ja, het zijn allemaal vrienden van ons, we zijn allemaal met elkaar opgegroeid, maar dan zitten zij daar in onze studiotijd dingen op te nemen. En zij kunnen daar ook niks aan doen, want tegen hen is ook gezegd van ‘kom dan en dan maar’. Maar goed, het is onze studiotijd en ja er kwam daardoor op een gegeven moment dus dagen dat we bivakkeerden voor de deur om eindelijk een keer aan de beurt te komen. Maar het kwam maar niet en het kwam maar niet.”
“Op een gegeven ogenblik werd het toen echt te erg toen er een enorme lekkage in de studio was, en die was zodanig dat ze moesten verhuizen en toen hebben ze een ruimte gevonden in Zuid in een zijstraatje van de Albert Cuypmarkt. Maar dat was echt werkelijk een bouwput, want de studio moest nog gebouwd worden en dat ook nog eens door maar één persoon, in opdracht van TopNotch dus. En die gast heeft in anderhalf jaar tijd die studio gebouwd. Op zich vond ik dat al knap, maar het was gewoon vreemd dat we in die tijd nooit in een andere studio terecht konden. Je zou zeggen dat je dan toch even een andere studio regelt, maar nee.”
“Voor mij werkte dat op een gegeven moment dusdanig demotiverend dat ik alles links liet liggen. Ik had zoiets van ‘bekijk het maar’, want ja, je leven gaat verder en je maakt van alles mee, relaties die aan- en uitgaan, dat soort dingen en nog meer. Elk huisje heeft zijn kruisje en dat dragen we allemaal met ons mee. En vaak als dat soort dingen gebeuren is muziek het enige nog waar je houvast aan hebt. Maar als er dan ook op dat vlak maar niks gebeurt, en er is geen licht meer aan het einde van de tunnel… sja. Want het was tot dan nog mijn fulltime ding, maar optredens werden steeds minder en minder en minder. In het begin had ik nog vier à vijf optredens in de week maar als dat nieuwe album maar niet komt raak je steeds meer en meer uit de picture. Op een gegeven moment dacht ik toen ‘dit gaat nergens meer over’. En het is heel raar, maar deze situatie sudderde een paar jaar door.”
“In de tussentijd echter moest ik ook brood op de plank brengen, ik moest werken en muziek begon steeds meer heel onbewust op een zijspoor te raken. Ik voelde me gewoon steeds minder gemotiveerd om op dat vlak iets te doen. Eerst zaten we nog iedere dag in de studio, maar op een gegeven moment had ik er geen zin meer in. Ik wil dan ook anderen niet alleen maar de schuld geven want ik ben zelf ook debet aan wat er gebeurd is, dat het een beetje behoorlijk is misgelopen toen. Op een gegeven moment kwamen Sergio en ik toen weer eens bij elkaar en waren we het er allebei mee eens dat dit zo niet langer kon en dat we echt wat moesten gaan doen. En toen hebben we dus gesproken met TopNotch en Kees. En ja, Kees zei ook: ‘ja het is wat het is, maar ik ben nu bezig met andere acts’, TopNotch was echt aan het groeien en wij waren in de vergetelheid geraakt. Maar natuurlijk, er was wrijving dus wij wilden breken met TopNotch en verder gaan met EMI, want dat was ook onze publisher toen. En die stonden daar voor open, EMI zou toen rechtstreeks onze zaken doen en zou ook eindelijk ons album uitbrengen.”
HET LEVEN NA TOPNOTCH; MUZIEKINDUSTRIE KLAPT IN ELKAAR
“Maar goed, zitten wij bij EMI, hadden wij weer de pech dat er een koekenbakker werkte bij EMI. De baas van EMI had namelijk een contactpersoon aangewezen voor ons die het voor ons zou doen, Silveer, Silveer van Deinsen. Wij hebben toen dus gebroken met Virgin/TopNotch en EMI zou ons ding verder oppakken maar toen kwam die Silveer dus eerst met hele mooie verhalen. Hij kraakte Kees telkens af maar van de een op de andere dag was Silveer ineens verdwenen. Silveer was dus vertrokken met de noorderzon met grof geld, wel een miljoen, in z’n zak. Wat er nou was gebeurd weet ik niet. Maar goed, daar stonden wij dus weer.”
“Het begon weer van vooraf aan. Nu moesten we alleen dus elke keer weer bij EMI aankloppen wie onze zaken nu weer ging behartigen. En ondertussen was het alweer 2003 en als je je het goed herinnert weet je wat er in 2003 gebeurd is; de hele muziekindustrie klapte in elkaar hier in Nederland. Alle binnenlandse acts konden vertrekken bij bijna alle grote platenmaatschappijen, de buitenlandse acts mochten blijven en iedereen ging zijn dingen een beetje in eigen beheer doen. Want toen begon het downloaden en het internetten een hoge vlucht te nemen, alhoewel het downloaden toen nog niet zo heftig was.”
“Maar goed, we hebben toen dus zelf ook gebroken met EMI en zijn alles zelf gaan doen, ook al heb ik geprobeerd om nog serieus wat te doen in Turkije toen omdat de hiphopscene daar heel groot is en daar best een markt was. Ik was toen in gesprek met een paar grote namen daar, platenmaatschappijen. Ze wisten wel wie ik was want ze hadden mijn historie ook bekeken, dat ik een award had gewonnen, dingen had uitgebracht en een naam had hier en dus waren ze in principe wel geïnteresseerd. Maar er was alleen een probleem; ik moest dienstplicht vervullen in Turkije en dat had ik in principe eerder al uit laten stellen tot mijn 39e jaar, dat kan in Turkije. Alleen wat ik niet wist is dat je je dan elk jaar moest melden bij één of ander loketje in Rotterdam wat dan gelinkt is aan het consulaat. Maar als je je dus niet houdt aan die meldingsplicht wordt je als deserteur gezien en opgepakt als je het land daar binnenkomt. En precies in die periode kwam ik er dus achter dat ik gearresteerd zou worden daar dus kon ik daar ook niks doen. Daar kwam ik achter toen ik in die tijd een keer bij het consulaat was, toen werd het me medegedeeld. En ja daar had ik echt geen zin in natuurlijk, dan word ik daar opgepakt, anderhalf jaar de cel in, dan alsnog mijn dienstplicht vervullen van achttien maanden waarbij ik dan lekker tegen de Koerden mag vechten…. ja forget it.”
“Maar goed, dat was dus ook geen optie en we gingen toen dus alles zelf doen en het is wel bizar als je dan beseft wat voor een deel van de taart je wel niet afstaat aan die labels als je dan alles ineens zelf doet, want eigenlijk is het niet heel veel wat die labels doen. Ze zoeken een studio voor je op en dat allemaal zo lowbudget mogelijk. En ze doen de distributie dan en nog wat dingetjes maar eigenlijk konden we heel veel dingen zelf al eerder doen. Ik denk ook dat platenmaatschappijen vandaag de dag weinig nut hebben, ik vraag me ook af wat ze aan het doen zijn eigenlijk. Wat doen ze? Want heel veel grote artiesten hebben een eigen label, alles is veelal in eigen beheer.”
“Maar oké, het was dus 2003 en we gingen dingen zelf doen. Maar goed, je oude materiaal kun je op dat moment weggooien, want dat is allemaal al weer verouderd. Alles wat we op de plank nog hadden liggen, ja dat kon echt niet meer, want je moet meegaan met de tijd. Dus ja, dat werd een nieuw album maken. We konden sommige nummers van dat oude niet uitgebrachte album nog wel meenemen en dan een beetje bijvijlen maar over het algemeen moest alles overnieuw, alles in een nieuw jasje, in een nieuw concept, dus nieuw materiaal schrijven met in het hoofd dat we nu alles zelf gingen doen. Maar helaas, daar kwam ook niks van terecht door allerlei privé zaken, zowel van mijn kant als van de kant van Sergio. Daardoor hebben we het gewoon laten verslonsen. Heel heel jammer, maar goed, mijn naam was nog niet out of the picture, want mensen kennen je nog wel, en dat bleek wel in 2003 toen ik ineens een diss aan mijn reet kreeg.”
NEGATIV
“Ja, de waarheid mag een keertje gezegd worden. Ik ga je nu de volledige waarheid vertellen over wat er allemaal is gebeurd toen, want de echte waarheid is eigenlijk nooit verteld.”
“Het begon eigenlijk allemaal al in 2001 zo ongeveer. Ik zat met Deams, Extince en Rowdy van Most Official in een barretje in Oost. En Deams zei toen dat er een of ander rapding was in Oost in een sporthal en hij zei ‘laten we daarheen gaan’. En ja zoals je al hoort, ik was met grote namen. Dus we kwamen binnen daar, het was allemaal donker en het was groot en ik zag allemaal groepjes mensen die ons aanstaarden. Goed, leuk en aardig, maar op een gegeven moment gingen er een paar gasten rappen en op een gegeven moment hoor ik dus m’n naam door zo’n mic van ‘Yo man, Yukkie B, Yukkie B is in tha house, he Yukkie B ik wil je battlen man’. Maar wij zaten aan de bar en iemand van onze groep zegt: ‘hé ze hebben het over jou op t podium’. Dus ik keek zo maar ik kende die gasten helemaal niet. Het waren een paar kleine jonge jochies, ze bleven m’n naam maar roepen. Dus ik zet m’n drankje opzij en ik loop naar dat podium toe en ik pak die microfoon en ik zeg: ‘kleine broeder, ik ben hier voor mijn plezier en ik ben niet gekomen om met iemand te battlen, maar ik zie dat je heel erg happig bent en ik wens je heel veel geluk en succes maar laat mij lekker met rust want ik ben hier voor de fun. Maar ga jij lekker rappen, ik ben hier met mijn boys.’ Maar goed, dat is blijkbaar heel slecht gevallen bij die jongen, want hij heeft vanaf dat moment echt wraak gekoesterd, want dat bleek dus Negativ te zijn.”
“Dus goed, verder gebeurde er niks die avond, maar maar liefst twee jaar later was er Live on the Low in Hotel Winston. Er was een hiphopding en Deams was daar. En toen is daar iemand het podium op gegaan en die is over mij gaan rappen. Deams is toen op het podium gegaan en heeft de mic gepakt en gezegd: ‘Hé waarom doe je dat eigenlijk? Waarom dis jij Yukkie B? Want Yukkie B is een pionier, hij was hier al voordat jij was geboren’. Deams heeft hem toen dus een beetje op zijn plek gezet. En dat was dus weer Negativ… maar ik ken die hele cat niet!”
“Een week dus nadat dat was gebeurd daar kreeg ik allemaal verhalen naar mijn hoofd dat er over mij gerapt was daar enzovoort. Maar ik wist nog steeds niet dat dat diezelfde gast was als van twee jaar daarvoor. En ja ik snap hem wel, die gast is een rapper die bekendheid wilt dus neemt hij iemand die al bekend is, die een naam heeft en denkt dan natuurlijk ‘die ga ik dissen en dan kom ik in de spot te staan en iedereen kent mij dan.’ En waarschijnlijk heeft hij natuurlijk toen bij dat gebeuren die twee jaar daarvoor gekeken naar dat groepje en dacht ie van: ‘Nou die andere ken ik allemaal, maar die Yukkie B, daar hoor je al heel lang niks meer van, dus die ga ik pakken’.”
“Maar goed, toen dat dus gebeurd was bij Live on the Low ben ik de week erop zelf naar Live on the Low gegaan want ik hoorde dat die gast daar elke week kwam. Ik kwam daar dus binnen met een groepje gasten, gewoon m’n eigen boys, maar die Negativ zat ergens anders in de tent, maar ik wist nog steeds niet wie hij was. En op een gegeven moment ging ik drank halen en wij zaten gewoon op onze plek en alle krukken waren bezet behalve die van mij want ik was dus even drank halen. Maar toen ik terugkwam zat Negativ dus op die kruk van mij. Maar al die gasten erom heen zaten hem ook een beetje raar aan te kijken en hadden ook al gezegd: ‘Hé gabber, die kruk is bezet.’ Maar hij bleef zitten. Dus toen kwam ik terug en zag hem zo en ik zeg tegen hem: ‘Hé gast, het is bezet hier, je moet opstaan’. Maar hij begon een beetje te zeiken van ‘Nee nee, ik blijf zitten enz.’. Dus ik dacht ‘nee…’ maar bedacht me meteen ook al dat hij Negativ moest zijn. Dus dat vroeg ik en hij zei ‘Ja’. Dus ik tegen hem: ‘Maar dit is mijn kruk, je moet opstaan, wegwezen hier.’ Maar hij bleef maar zeiken dat ie niet weg wilde gaan en ja, toen begon ik agressief te worden want die gast wilde gewoon ruzie maken, dat was geen battlen meer. En er stond daar een glas op tafel en ik sloeg zo dat glas naar hem toe, zo van ‘wegwezen!’. Daar kwam dus een klein opstootje van, dat glas ging stuk enzo en gasten kwamen tussen ons in. En ik dacht op dat moment echt van ‘wat een lef, ik zit gewoon te chillen hier en hij komt zo op mijn kruk zitten’.”
“Maar om verder te gaan, we werden uit elkaar gehaald en hij ging het podium op en zijn ding doen. Hij ging ook niet over mij rappen ofzo, maar gewoon z’n ding doen, maar toen ben ik het podium opgegaan terwijl hij bezig was. Ik pakte vervolgens een microfoon en ik zei: ‘Ja hallo hallo, ik ben dus Yukkie B, ik heb gehoord dat hier vorige week iemand over mij heeft gerapt in een disrespectvolle way. Dus ik ben deze week gekomen want ik wil weten hoe en wat.’ Negativ stond op dat moment op het podium maar helemaal aan de andere kant. En de hele zaal ging toen meteen los want iedereen had zoiets van ‘Battle, battle, battle!’ Nou goed, de presentator, dat was O-Dog, degene die het een beetje begeleidde, die ging toen echt iedereen ophitsen. Negativ moest vervolgens beginnen, de dj ging een beat spinnen en Negativ deed z’n ding, z’n 16 bars, en vervolgens deed ik m’n verse. Toen deed hij daarna weer een verse, maar op het einde van die verse eindigde hij met ‘Yukkie B, joe ma pang-pang’. Maar goed, dat is gewoon een Surinaams scheldwoord (je moeders kut, red.) en je moet niet m’n moeder gaan beledigen. Dus ik kreeg een zwarte waas, probeerde me wel enigszins koest te houden want ik sta daar op dat podium en iedereen ziet je. Vervolgens komt één van m’n goede vrienden naar me toe, Steeko, en die zei dat ik rustig moest blijven want ik had een fles in mn handen, een Looza-fles. En ik ben een hele lieve jongen, hou totaal niet van agressie maar ik heb ook een breaking point weet je. En m’n moeder, dat is heilige grond, daar moet je niet aan komen. Ik stond ook echt te trillen op het podium, ik kon er niet over uit dat dit gebeurde.”
“Dus goed, Negativ was klaar en ik pak die mic en ik zeg: ‘Oké, deze koekenbakker heeft nu mijn moeder beledigd. Als hij nog één keer mijn moeder beledigt, dan gaat hij deze fles opeten.’ En toen ik dat zei, gingen alle jongens in de zaal helemaal los, maar alle meisjes natuurlijk van ‘Booeee!’, want ja, die wilden geen geweld natuurlijk. Maar goed, ik zei hem dat dus en daagde hem uit om het nog een keer te zeggen, maar hij zei niks. Maar ik was ondertussen echt agressief geworden en we stonden ook echt zo tegen elkaar aan en hij zo van ‘Ja wat dan’ enzo, dus toen gaf ik hem een shock en toen viel z’n muts van zn hoofd. We werden toen weer uit elkaar getrokken en that was that.”
“Maar wat gebeurde er toen: een paar weken later had je het Bevrijdingsfestival van 5 mei op het Museumplein. En daar was ook een hiphopding, iets met een battle ofzo. Maar ik was daar zelf niet bij. Maar één van mijn jonge gasten, niet pupil ofzo, maar een jongen die veel met ons optrok, MC Smoke, was daar wel. Die jongen is een verschrikkelijk goeie freestyler die niks opschrijft, doet echt alles uit zijn hoofd, zowel in het Engels als het Nederlands. Hij was toen een jaartje of negentien, maar hij was die dag daar dus en hij heeft Negativ daar ter plekke uitgedaagd voor een battle. Sterker nog, hij heeft Negativ vernederd en echt zodanig dat Negativ geen teksten meer had. Smoke had dat gebeuren van ons gehoord natuurlijk en had nu zoiets van: ‘Ik ga jou pakken gast’. En hij had m dus gebattled daar en gebombardeerd en voor het publiek was het duidelijk wie er gewonnen had. Maar goed, die battle was dus afgelopen en Smoke loopt daar een beetje rond tot hij ineens werd gecornered door Negativ en een paar andere straatratten, vrienden van hem. Ze hebben Smoke omsingeld en Negativ heeft een mes getrokken en hem een klap gegeven. Kijk, dit is iets wat niemand weet en daarom zeg ik ook: ‘De waarheid mag nu wel eens gezegd worden’. Maar oké, onder bedreiging van dat mes en z’n Marokkaanse vriendjes heeft ie m gezegd dat ie niet zo stoer moest doen en daarbij ook een klap gegeven, en vervolgens is ie weggegaan.”
“Goed, dat is ons toen dus ten gehore gekomen en ja…. dan kun je wel bedenken wat er gebeurt: Iedereen wordt opgetrommeld, allerlei telefoontjes gepleegd, Steeko kreeg ook te horen dat Smoke geklapt was en ja iedereen mag Smoke, want het is ons kleine broertje. Er werden dus allerlei focked op types opgetrommeld die Negativ wilden gaan zoeken, allemaal van die gasten met littekens overal. Want ja, dat krijg je dan hè…. Want eerlijk, het is nooit de bedoeling geweest dat het zover zou komen maar hij had die actie gewoon nooit moeten flikken.”
“Inmiddels was ik er ook achter gekomen wie Negativ echt was, want dat wist ik daarvoor nooit. Maar in die week kwam ik er achter en wist ik ook waar ie woonde. Ik kende zelfs zijn familie want ik kwam erachter dat ik was opgegroeid met zijn beide neven, de gebroeders Johnson. En toen ging ik verder nadenken en toen dacht ik: ‘Oh wacht eens even, is het dat jongetje dat altijd in z’n luiers door het huis kroop, die jongen, is dat ‘m, is het Maurits?’ Toen ik dat dus wist, dat Negativ Maurits was en dat hij het neefje was van goeie vrienden van me waar ik vaak over de vloer kwam, toen wist ik dat het dus eigenlijk geen onbekende was.”
“Maar goed, die gasten die naar ‘m op zoek waren, wilden hem serieus even ‘spreken’ en weten waarom ie dat had gedaan. Maar ik zelf had zoiets van ‘Ja dat had je niet moeten doen’, maar ik had verder geen beef met ‘m ofzo, ik wilde ‘m niks aandoen. Maar die andere gasten wilden dat wel en dus werd er met twee auto’s overal naar hem gezocht. Niet fulltime gezocht ofzo hoor, want we werden ook gesignaleerd in de Bijlmer, waar hij later ook in ‘Dat had je nou net niet moeten doen’ op terug kwam dat ie zei ‘Je zocht me in de Bijlmer maar ik woon in Oost’. Maar leuk en aardig, ik wist al waar hij woonde want ik ken zijn hele familie. We zochten dan ook helemaal niet naar hem in de Bijlmer, daar reden we gewoon toevallig.”
“Wat er vervolgens gebeurde, en dat weet ook helemaal niemand: We rijden dus rond en op een gegeven moment gaat Steeko’s telefoon. Was het Jantje, en dat was de manager van D-Men. Jantje was de manager van D-Men, hij was een Surinaamse jongen en die regelde al hun zaken. En Jantje belde dus Steeko en zei hem van: ‘Ja Steeko, ik hoor allemaal rare dingen, jullie zijn op zoek naar Negativ’, en Steeko zegt terug: ‘Ja dat klopt, we zijn nu op zoek naar hem’. Jantje vervolgens tegen Steeko: ‘Nou, hij zit naast me en hij wil z’n excuses aanbieden, hoe gaan we dit doen?’. En je hoorde op de achtergrond nog Negativ een beetje tegenstribbelen en Jantje alleen maar zeggen: ‘Hou je mond, hou je mond, ik probeer hier iets voor je te regelen’. Uiteindelijk bleef Negativ koest en kalm en Jantje heeft echt voor hem geplead en gevraagd om het te laten zoals het is, want het was het niet waard en dergelijke… En zo is het uiteindelijk gekomen dat we toen hebben gezegd van ‘Oké, we laten dit, het is mooi geweest zo’, en zo is het eigenlijk geëindigd.”
“Uiteindelijk denk ik dat het hem alleen maar te doen is geweest om naam te maken en dat is hem ook gelukt, evenals D-Men overigens, Lange Frans en Baas B. Want die hebben ook zoiets gedaan. Er was namelijk een keer een battle in de Paradiso, Spitbattles, en ik stond op de flyer. Dit is nog gebeurd voor die beef van Negativ en mij overigens. Maar goed, dat ik op de flyer stond was een foutje, want ik zat in de jury, maar mensen dachten dat ik ook mee zou doen aan die battles. Dus ja, Negativ schreef zich in, D-Men schreef zich in, en het lullige voor ze was dat ze zelfs teksten hadden geprepareerd met mij erin verwerkt, om dus tegen mij te spitten. Maar ze kwamen echt van een koude kermis thuis want ik ging helemaal niet daarheen om mee te doen, ik was jurylid. Maar toen ik op de flyers zag dat ik één van de deelnemers was had ik zelfs helemaal geen zin meer in die jury en vanaf toen zijn ze echt begonnen met het richten van hun pijlen op mij. Dit was allemaal nog in 2002, aanloop 2003, daarna pas kwam dat Live on the Low gebeuren in de Winston.”
“Kijk en in die week na de Winston ben ik de studio ingegaan en heb ik ‘Mien Dobbelsteen’ opgenomen. Dat heb ik heel snel gedaan, niet veel over nagedacht, gewoon met een beat erbij die voorhanden was, want ik wilde niet teveel tijd besteden aan Negativ. Dat nummer heb ik toen overal online gedropt op internet en hij kwam er meteen erachteraan met ‘Dat had je nou net niet moeten doen’. In de tussentijd begon D-Men echt overal mee te doen met battles enzo, ze begonnen echt naam te maken. Maar die diss van Negativ, die track, dat is de allerbeste track ooit die Negativ geschreven heeft. En dat zeg ik zelf en dat heeft ie dus aan mij te danken. Ik heb ze dus eigenlijk die spotlight gegeven en niet alleen Negativ, ook D-Men. Want D-Men zat in diezelfde slipstream. Waar Negativ ging, ging ook D-Men. Als ik er niet was, dan bestond er vandaag de dag geen D-Men, dat kan ik je op een presenteerblaadje geven, dat weet ik zeker. Ik heb ze die spotlight gegeven. Dus alsjeblieft jongens, Shine!”
“Maar om verder te gaan, na ‘Dat had je nou net niet moeten doen’ heb ik het gelaten voor wat het was. Vlak voor die track was dat 5 mei-gebeuren, dat incidentje, en daarna is het gesust tot 2005 geloof ik. Toen kreeg hij beef met THC, Heist-Rockah en weet ik veel wie allemaal. Hij ging iedereen dissen en kreeg ruzie met iedereen. Toen heeft ie tegen die gasten in een disstrack ook gezegd: ‘Sukkels, jullie zijn nog dieper begraven dan Yukkie B’…. Dus toen had ie weer mijn naam in z’n mond gehad! Toen dacht ik echt ‘Houdt het dan nooit op, elke keer weer mijn naam erbij zetten…’”
“Ik ben toen echt boos geworden en kwam met ‘Slikke-die-hap’ richting Negativ. Dat nummer was best wel underground en werd goed gedownload. Iedereen sprak erover, maar er is nooit een antwoord teruggekomen van Negativ, want wat bleek dus: In de week dat ik ‘Slikke-die-hap’ had uitgebracht, zat hij ergens in een coffeeshop, het Ballonnetje geloof ik, toen er gasten van THC of Heist-Rockah ofzo binnenkwamen en hem zagen zitten. Ze hebben hem toen die zaak uitgetrokken en hem een paar flinke pitten gegeven. Ze hebben hem echt flink in elkaar getimmerd toen. Hij zag er namelijk niet uit, z’n hele kop was opgezwollen enzo. En zijn excuus dat hij mij toen geen reactie heeft gegeven is dat hij zei dat ie geen tijd had. Maar de waarheid is gewoon dat hij bont en blauw geslagen thuis zat en in zijn bed lag. Hij had gewoon andere dingen aan zijn hoofd. En zo is het ook gebleven, daarna is het gesust, na ‘Slikke-die-hap’ heb ik nooit meer iets van hem gehoord.”
“Ik moet je ook eerlijk zeggen, ik heb het allemaal nooit echt serieus genomen, want ja, wat is beef? Beef is als ik ‘s avonds naar m’n huis toe ga en dat ik m’n deur opendoe en dat ik over mijn schouder moet kijken. Maar dit is geen beef, dit is een kinderding. Maar oké, het hoort bij het hele rapgebeuren, dat weten we, maar deze pipo nam het gewoon allemaal erg serieus, die wilde er een soort 2Pac-Biggieding van maken ofzo. En sowieso, ik ben veel ouder dan hem, ik had zijn vader kunnen zijn; ik ben nu 41 en hij is nog ergens begin 20.”
“Maar goed, dat is toen dus allemaal een beetje gesust. Ik ben hem tenslotte twee jaar geleden nog wel eens een keer tegengekomen op Amstel. Hij liep me eerst voorbij en even later tikte hij me op m’n rug en gaf ie me een boks en een omhelzing en zei iets van ‘Hé Yukkie man’ en liep weer weg. Hij heeft dus blijkbaar ook zoiets van ‘het is voorbij, het is geweest’, maar ik heb er nooit écht gewicht aan gehangen weet je. Die andere gasten namen het wel serieus vanwege dat incident met Smoke. Maar verder, it’s all part of the game man, je had gewoon dat hele East Coast-West Coast gebeuren toen en mensen wilden hier ook iets. En mijn battle met hem en mijn daaropvolgende disstrack ‘Mien Dobbelsteen’ waren dus een beetje het startsein van al die andere battles die daarna hebben plaatsgevonden, zoals die tussen Extince en Brainpower bijvoorbeeld.”
NA 2005“In 2004 heb ik nog op het podium gestaan voor het tienjarig bestaan van De Duivel in een uitverkochte Melkweg. Daarna ben ik mijn eigen leven gaan leiden, ik werkte bij een technische afdeling van een groot electronicaconcern dus had gewoon werk. Soms als er ergens iets was op hiphopgebied ging ik er wel heen, maar verder gewoon een normaal leven totdat in 2007 DJ Knowhow zijn album ging uitbrengen. Hij heeft mij toen benaderd en samen hebben we toen ‘Paradise’ opgenomen, het openingsnummer van z’n album. Daarna heb ik nog opgetreden in Bitterzoet tijden de cd-presentatie en dat is eigenlijk mijn laatste optreden geweest.”
“Ik ben nu werkzaam als beëdigd freelance tolk op het gebied van juridische zaken, eerst fulltime maar nu parttime vanwege m’n dochtertje. Ook snabbel ik zo nu en dan bij als beginnend acteur, ik debuteerde in de Amsterdamse realitysoap Westside als het Turkse Maffialid Okan. Daarnaast spreek ik zo nu en dan commercials in. Verder geef ik workshops aan jongeren tussen de 10 en de 15 jaar in Zeeburg over hiphop. En het is wel grappig want het groepje waar ik een paar jaar eerder mee werkte heeft zich toen opgegeven voor de landelijke poëziewedstrijd en zijn toen eerste geworden en daar ben ik echt trots op. Ze hadden gezamenlijk uiteindelijk een rap gemaakt waarmee ze dus die eerste prijs hebben gewonnen. Verder heb ik in die jaren feesten gegeven, en was samen met een paar andere vrienden verantwoordelijk voor de BLOW-feesten, BLOW: The Urban Kinky Party, BLOW I en BLOW II in de Powerzone. En verder ben ik dus veel bezig met m’n dochtertje, zij is nu 19 maanden, en daar zit op het moment eigenlijk de meeste tijd in.”
HET NIEUWE ALBUM??
“Ja, het nieuwe album… ja dat album is er wel, er is zelfs wel materiaal voor twee albums haha, maar je moet het zo zien; ik ben er nooit echt uit geweest, luister nog steeds veel naar Nederlandse hiphop maar hiphop was een tijdje terug even de weg kwijt, en moest en moet even zijn weggetje weer vinden. En ik wacht daarom, omdat het lijkt op de tijden van ‘Wat Nou?!?’, toen hiphop ook een beetje aan het schipperen was. Ik wil daarom niet zeggen, dan en dan komt het uit, want dat heb ik in het verleden gedaan maar daar van geleerd dat je de lucht niet moet vervuilen want dan komt het niet uit. Tracks heb ik in ieder geval al genoeg, maar ik wacht nog op het goede moment want ik wil het zo goed mogelijk doen snap je. En die albumnaam ‘Turks Fruit’ die hier en daar nog op internet staat, die is dood, dat wordt iets heel anders. En als ik nu die nieuwe naam geef kan ik die straks ook wel weer weggooien. Ik kan er verder gewoon weinig over kwijt. Er zijn tracks, er zijn collabo’s en er zullen er meer volgen, dat zijn zowel gasten van vroeger als gasten uit deze tijd. Er zijn namelijk best wel wat gasten die ik goed vind. Ik vind The Opposites bijvoorbeeld heel erg goed, Priester van Basic Black vind ik echt geweldig. Dat zijn echt de nieuwe cats die ik hoog heb zitten en die ik ook wel volg. Verder vind ik U-Niq ook nog steeds erg goed. Maar dat zijn wel een aantal namen met wie ik zeker iets wil gaan doen op dat album. Maar wanneer dat album komt kan ik dus echt niet zeggen, daar heb ik echt even de tijd en de ruimte voor nodig. Het plaatje moet gewoon kloppen en alles moet goed aanvoelen en ik moet weer aan het studioleven wennen. Ik ben best wel bereid om weer fulltime met hiphop bezig te zijn, ook al heb ik nu een ander leventje, maar er moet wel iets tegenover staan. Kijk, vroeger deed je het voor the love of it, en tuurlijk heb je nog steeds the love for it, maar er moet nu wel iets tegenover staan. Daarnaast heb ik nu met m’n dochtertje te maken die ik al mis als ik ‘r twee dagen niet heb gezien dus ik moet alles wel echt goed inplannen. En ik moet weer een beetje naam maken, de deur moet weer op een kiertje dat mensen weer denken ‘hé Yukkie B’ en als dat gebeurt kan de deur wagenwijd open. Ook al ben ik nog steeds niet helemaal vergeten anders was jij er vandaag niet haha. Maar het blijft gewoon nog steeds bizar dat ik op basis van maar één single een soort van carrière heb kunnen maken. Tuurlijk heb ik in de jaren erna nog wel aan andere projecten meegewerkt, maar uiteindelijk ben ik bekend om die ene single ‘Wat Nou?!?’. En wat dat betreft voel ik met toch wel gezegend dat het allemaal zo is gelopen.”
Door: Colin Kraan
Foto’s: Jeroen Jansen